Stap 1: Voel de wind
Elke dans heeft zijn eigen wind. En je kunt niet dansen zonder eerst die wind te voelen. Dans regelmatig in de Flevolandse polder en luister aandachtig naar de wind. Als het goed is leer je vanzelf het ritme voelen.

Stap 2: Fiets op de maat van de wind
Kun je op de maat van de wind fietsen, dan kun je er ook op dansen! Fiets in alle richtingen die je kunt bedenken. Deze beweging zal je later nog van pas kunnen komen. Het heet ‘la pista’ en Tangodansers gebruiken het om niet tegen elkaar te botsen tijdens het dansen. Wij gebruiken het om overal netjes om heen te zwieren!

Stap 3: Beweeg krachtig
Al lijken de stapjes van de Tango op die van de Foxtrot of de Quick Step, de uitvoering is heel anders. Het grootste verschil is de manier van beweging en hoe je met je dansparter bezig bent. Om dat krachtige gevoel te krijgen wat Tangodansers uitstralen, moet je oefenen…heel veel oefenen… Ik moet nog altijd meer oefenen!

Stap 4: Maak de danshouding eigen
In geen enkele dans dans je intenser en passievoller met je partner dan tijdens de Tango. Je danst wang tegen wang en je omhelst elkaar bijna. Hou je danspartner stevig vast, zodat je  goed kunt sturen (even buiten beschouwing gelaten dat de man meestal leidt (of lijdt? ) In dit geval sturen wij met het stuur). En neem een zoveel mogelijke aerodynamische positie aan. Deze houding moet helemaal van jezelf worden.

Stap 5: Oefen het samen dansen
Oké, heb je alle stappen in je hoofd? Dan wordt het tijd om het samen dansen te oefenen! Rust met je armen op je ligstuur, houd je hoofd omlaag, maar blijf je wel bewust van je omgeving en partner. Begin eerst met een windstille dag, later kun je dit doen op de muziek van windkracht 6. Blijf mee veren en tegenhangen. Ook al is het ritme wat onrustig of onverwacht.

Stap 6: Leer stapjes
Was het je stille hoop om deze Tango vanaf deze blog te leren? Dan kan je die hoop nu gedag zeggen. In de Flevolandse polder (of ander winderig gebied) zul je je de dans pas echt eigen maken.

Stap 7: Doen!
Al doende leert men, dus ik kan je alleen adviseren: oefenen..oefenen en oefenen… En dan af en toe in de praktijk brengen tijdens een tijdrit of triathlon!

Ik heb zelf genoten van de tijdrit op zondag 6 mei. Met pas (of is het inmiddels al?) 9 weken trainen stond ik verwachtingsloos aan de start. Pijn lijden zou het worden, mentaal eens doorduwen en zien waar het schip zou stranden. Ohja, en daarbij onder de wind door gaan en de Tango dansen met de wind; mee veren en tegenhangen. Ik was blij dat ik dat al een paar keer geoefend had met de nieuwe wielen met hogere velgen. Ik durfde zelfs vol door de bochten En ik had de nieuwe tritop aan van Trigirl. Roze wordt mijn kleur dit jaar!
De plusminus 90-100 omwentelingen per minuut lukten goed, de danshouding de hele weg aanhouden ook. Hoge omwentelingen met de grote plaat en kracht zetten nog wat minder. De spierballen ontbreken nog in de bovenbenen.
Desalniettemin supertevreden en dit is het begin van iets wat nog kan groeien de komende weken. En dat kan alleen door oefenen, oefenen en oefenen! Ik ga de 7 stappen nog eens doornemen!

(Foto gemaakt door www.atcalmere.nl)

Ik ben nu weer 8 weken aan het trainen en het is nog altijd een opbouwend schema met hier en daar uitschieters. Ik heb geen precieze week gekozen, maar een globaal overzicht van hoe een week eruit kan zien.

Voordat ik met schema’s begon heb ik een inspanningstest gedaan bij Frank Heldoorn, mijn coach. Een fiets- en een looptest. Uit zo’n test komen hartslagwaardes varierend van duurtempo 1 (DT1) tot en met duurtempo 5. Er wordt veelal getraind in DT1 en 2 om zo het duurvermogen te krijgen wat ik nodig heb voor het trainen en de wedstrijden. Ik vind zelf het voordeel van DT1 en 2 dat je veel uren kunt maken, zonder veel spierschade en vermoeidheidsverschijnselen.
Een verrassende uitkomst bij de looptest was dat mijn omslagpunt 8 slagen hoger ligt dan vorig jaar en de snelheid daarbij ook ruim een km/uur. Begint het harde werken aan mijn techniek (in maart een chi-running clinic gevolgd) dan nu toch eindelijk haar vruchten af te werpen?

De week begint op maandag. Dan ben ik vrij van mijn werk. Zo ook van het trainen. De coach heeft een rustdag ingepland op die dag. Aan de ene kant handig, zo heb ik ook echt rust, maar aan de andere kant wil ik soms mijn vrije tijd nuttig besteden door een lange duurrit op de fiets te doen. Maar goed, rust is ook nuttig! Herstel (en ondertussen wassen, strijken, opruimen, etc)!

Dinsdag is loopdag. Tot nu toe loopjes van een uur à anderhalfuur. Wel in stukjes gehakt, want achterelkaar lukt nog niet. En mijn lichaam weet de volgende dag echt niet meer dat ik na elk kwartier een minuut gewandeld heb!

Op woensdag staat meestal een interval fietsprogramma ingepland. Het is, met de wind bij mij in de polder, niet zo heel moeilijk om de hartslag omhoog te krijgen Maar er staat ook weleens een hersteltraining op het programma. Dat zijn heerlijke trainingen om eens om mij heen te kijken en te genieten van wat ik tegenkom onderweg (boze buizerds, achtervolgende hommels, lammetjes,  herten, tulpenvelden in bloei).

Donderdag staat in het teken van zwemmen. Wegens wisselende starttijden op het werk, zwem ik om de week in Huizen voor het werk.
De andere week zwem ik van 22:00-23:00 bij mijn vereniging AVA’81. Ik vind het eigenlijk te laat, dus vaak ga ik niet. Ik hoop dat de Sijsjesberg (Huizen) het mogelijk maakt dat ik wekelijks voor werktijd kan zwemmen. Het water is daar koud en een 50meter bad, dus prima om in wetsuit te trainen! Als er ergens nog een kort DT1 loopje past, dan doe ik dat er nog bij.

Vrijdag meestal lekker vroeg klaar met werken. Dus de middag is om te fietsen. Meestal in DT1, maar er zitten ook weleens blokjes in met andere DT, maar ook cadansopdrachten. 10 minuten met 70-80 omwentelingen om de kracht wat aan te spreken. Of juist proberen boven de 100, voor het gevoel van souplesse. Ik zit meestal te stuiteren op mijn zadel dan… Ergens tussen de 90-100 fietst voor mij het lekkerste.

Zaterdag is een volle dag in het teken van koppelen (dat doet mij herinneren dat ik nog altijd snelsluiters op mijn veters moet zetten…). Uitslapen is er niet altijd bij! Er wordt begonnen met een blok duurloop. Na elk blok van 25-50 minuten (in stukjes gehakt) stap ik een uur op de fiets. Na een x aantal blokken staat er meestal een uur ‘dutje’ op het programma. Een echt dutje lukt mij nooit, maar even lekker met de benen op de bank wat eten en drinken is wel fijn. Na dat dutje mag ik dan nog een keer lopen. En tot slot uitfietsen. Daarna herstellen en op naar het zwembad. Afgelopen zaterdag hadden we een leuk programma. Twee keer een kilometer, eigen tempo. In de eerste 15minuten zwom ik bijna een kilometer! Tussendoor wat hersteloefeningen en in de tweede 15minuten mocht ik in Martijn zijn benen. Toen zwommen we precies 1050meter! Ik was erg blij, trainen helpt! (3 weken geleden zwom ik nog ruim 16minuten op een km.)

Zondag is fietsdag. Lange duurritten met of zonder blokjes in andere duurtempo’s. Het langste wat ik tot nu toe heb mogen fietsen is 4uur30. Dat betekent dat ik voldoende drinken en eten mee moet nemen. Drinken in de vorm van sportdrank (isotoon met toegevoegde eiwitten) en eten in de vorm van repen, gedroogd fruit of een sultana/eierkoek of iets dergelijks.

Uiteindelijk kom ik dan, als ik mijn grootste week bekijk, op een omvang van 15 uur uit. Best pittig. Niet elke week is zo groots. Het bouwt zich op in een cyclus van 3 weken en dan een week minder uren om te herstellen (supercompensatie). Tot nu toe kan ik het aan.

Nu omkleden en klaarmaken voor de ‘Koninginnenrit’ op Koninginnedag!

Wat is er dan leuker om mee te doen met clinics en trainingsdagen speciaal voor vrouwen? De organisatie van de Vrouwentriathlon organiseert deze.
Ze spelen zich af op en rondom het parcours van de Vrouwentriathlon in Beesd of Utrecht.

Zo is er een fietsclinic op het parcours van de Vrouwentriathlon Utrecht of een trainingsdag op en rond het Betuwestrand in Beesd.
Onder andere zal Sione Jongstra, 8-voudig Nederlands Kampioen triathlon, deze clinics en trainingsdagen begeleiden. Van wie kun je nu de beste tips krijgen?

Geef je dus snel op!

Een paar dagen voor de wedstrijd was de baanindeling bekend. Ik was in de minst snelle baan ingedeeld. Gelukkig mocht ik, na overleg met de organisatie, naar de ena-snelste baan. En op de dag zelf bleek dat ik in de snelste baan mocht zwemmen. Oeioei…
Voor de start afgesproken in welke volgorde we zouden zwemmen. Ilona Eversdijk en Annika Fangmann zouden Diana Gorter en ik niet gaan bijhouden, maar ik mocht wel op kop van Diana.
Na ongeveer 300 (of was het 400?) meter op mijn voeten getikt te zijn, werd ik het een beetje zat. Gelukkig besloot Diana voorbij te gaan. Ik kon helaas niet mee. Nog niet genoeg spierballen geweekt!

Na 16 minuten en een beetje stond ik op de kant. Nog nooit heb ik een kilometer zo langzaam gezwommen. Maar goed, geeft niks. In de wisselzone de schoenen en en een trui in de hand mee. De hartslagmeter was afgezakt en losgegaan, dus samen met de trui op de grond gegooid. Dat was niet heel slim…na 1 ronde lopen was ik blauw en paars aangelopen van de kou.
Gelukkig was er een aardig NTB-jury lid die mijn trui gebracht heeft.

Ik heb de hele weg aan mijn pasfrequentie gedacht. En dat betaalde zich uit! Ik liep maar liefst 3 minuten harder dan vorig jaar! Top! Uiteindelijk was ik anderhalve minuut sneller dan vorig jaar. Wederom een goede nulmeting!

Nu weer lekker verder trainen en op naar de tijdrit op 6 mei.

PS Zodra er foto’s zijn, plaats ik er uiteraard nog één!

Om de eerste week in Nederland maar meteen goed sportief te eindigen, heb ik gisteren meegedaan aan het NK Crossduathlon van het ATC. De afstanden waren 4 kilometer hardlopen, 12 kilometer op de ATB door het bos en een afsluitende 2 kilometer hardlopen. Ongetraind…en in de kou. Ik heb het nog steeds een beetje koud hier in Nederland… Ik had er best veel zin in. Geen verwachtingen, een prima nulmeting.

Na de eerste run lag ik al laatste. ”Mooi,” dacht ik, dan kan ik voor de poedelprijs strijden”  (ja, er is echt een poedelprijs bij het ATC! Fantastisch!). Tijdens het fietsen haalde ik twee dames in (waarvan er eentje uitviel). En bij de laatste run bleef ik één dame voor. Helaas, geen poedelprijs!
Uiteindelijk maar anderhalve minuut langzamer dan vorig jaar, dus ik ben tevreden.

Zoals jullie al weten mag ik in 2012 weer voor Trigirl gaan bloggen. Ik ben daar erg blij mee en kijk dan ook uit naar de nieuwe collectie voor 2012. Vanaf deze week is het al te bekijken en alvast hier te bestellen.  

Daarnaast is mijn planning inmiddels bekend:

31-03 Zwemloop ATC:            1,0km zwemmen – 10km hardlopen
06-05 Tijdrit ATC:                   42km
03-06 Triathlon ATC:              1,5km zwemmen – 40km fietsen – 10km hardlopen
09-06 Triathlon Huizen           1,5km zwemmen – 40km fietsen – 10km hardlopen
23-06 Triathlon Oud Gastel    1,3km zwemmen – 60km fietsen – 14km hardlopen
07-07 Triathlon Didam            2,0km zwemmen – 80km fietsen – 20km hardlopen
08-09 Triathlon Almere           3,8km zwemmen – 180km fietsen – 42km hardlopen

Het hoogtepunt zal dit jaar dus de hele triathlon van Almere worden! Ontzettend spannend en weer een enorme uitdaging. Gelukkig heb ik nog een half jaar de tijd om te trainen.

Eerst maar eens voor elkaar krijgen dat ik over 4 weken 10kilometer kan hardlopen…

Trigirl Maryvonne is waarschijnlijk haar backpackrugzak aan het inpakken voor een mooie reis naar Zuid-Oost Azië. Heel veel plezier Maryvonne!

Dat geeft mij mooi de gelegenheid om precies na een jaar te vertellen hoe het moederschap bevalt en wat ik op sportgebied allemaal aan het doen ben. Precies een half jaar geleden ben ik de moeder geworden van “SEB”! Seb is geboren door middel van een keizersnee en was gelijk een vrolijk, zoet mannetje. Ik moest even bijkomen van de operatie en mocht na 8 weken weer voorzichtig beginnen met trainen. Heerlijk vond ik dat, hoewel ik de tijd van rust tijdens de zwangerschap erg ontspannend vond. Het zwemmen heb ik vrij lang vol gehouden, dat was puur om nog wat in beweging te zijn.

Toch begon het vrij snel weer te kriebelen en tegen mijn verwachting in, wilde ik voor 2012 weer een doel hebben om naar toe te werken. Na lang wikken en wegen heb ik gekozen voor de halve triathlon in Almere. Deze wordt voor het eerst gehouden op 8 september 2012.

Op dit moment pak ik de draad weer op en wil in de winter mijn conditie weer op peil te krijgen. Moet zeggen dat ik het trainen steeds leuker ga vinden, dit komt ook omdat we goed moeten plannen ivm met Sebje. Met een kleintje word je hier heel goed in en als het mijn trainingsavond is, geeft het een extra motivatie om die tijd goed te benutten .

In het voorjaar probeer ik weer wat snelheid te krijgen. Ook zal ik weer een paar wedstrijdjes gaan doen. Maar het motto blijft: plezier in het (blessurevrij) trainen met als doel een halve triathlon in Almere met een lach beleven..

Ander: “Doe jij aan sport?”
Ik: “Ja, ik doe aan triathlon!”
Ander: “Ohja, dat is lopen, zwemmen en fietsen of zo, toch?”

Ik: “Klopt, alleen de volgorde is anders.”
Ander: “Wow! Dat is toch hartstikke zwaar en ver?”
Toen ik nog geen halve gedaan had…
Ik: “Nou, niet zo ver hoor. Ik doe maximaal 1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen.”
Ander: “Oooow…dat valt best mee…”
Nadat ik een halve gedaan had…
Ik: “Nou, ik heb dit jaar voor het eerst een halve triathlon gedaan. Dat is 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en 21 kilometer hardlopen.”
Ander: “Jeetje…het is maar wat je leuk vindt….”
Ik: “Ik zal je binnenkort mijn top 10 geven aan wat ik nou zo leuk vind aan triathlon!”

Hierb

1. Zwemmen! Als ik niet kan zwemmen, word ik ongelukkig. Ik vind het heerlijk om het water echt te kunnen ‘pakken’ en mezelf door het water te voelen glijden.

2. Fietsen! Achteraf bekeken heb ik best genoten van mijn lange duurritten alleen op de fiets. Geen gezeur van anderen en genieten van de omgeving.

3. Nieuwe mensen! Bij elke wedstrijd en georganiseerde trainingen kom je nieuwe mensen tegen. Met de één maak je een praatje en spreek je bij de volgende wedstrijd weer. De ander spreek je nooit meer. Met sommigen ontwikkel je een vriendschap. ’Pruts’ en ‘Chickie’ bedankt!

4. Doelen behalen! Het is zo gaaf om iets te behalen waarvan je van te voren dacht dat je het nooit zou kunnen. Of dit nu 2,5 kilometer hardlopen is of een halve triathlon volbrengen…het gevoel blijft hetzelfde, volgens mij. Een euforisch gevoel. Dat is toch een fijn gevoel waar ik lang op kan teren.

5. Supporters! Zonder supporters zijn wedstrijden niet zo leuk als ze nu zijn. De aanmoedigingen helpen mij goed. Het mooie aan ‘onze’ sport is dat iedereen wordt aangemoedigd. Of je elkaar nu kent of niet. Als ik iemand inhaal die wandelt, dan probeer ik toch iets bemoedigens te zeggen, andersom gebeurt dit ook.

6. Afwisseling! Dit is natuurlijk een beetje cliché. Maar van alleen wedstrijdzwemmen werd ik op een gegeven moment wel wat tureluurs. Het is lekker om af te kunnen wisselen in sport en daardoor ook in de omgeving.

7. Nieuwe garderobe! Geheid toen ik meer ging trainen dat ik afviel. ’Helaas’ kon ik daardoor niet meer alles aan. Niet zo charmant als een broek van je kont afzakt… Dus ik moest verplicht winkelen om weer wat nieuws te kopen!

8. Omgeving! Met lange duurritten zie ik nog eens wat van de Flevopolder. Ook door de wedstrijden in het land kom ik ook nog eens op plekken waar ik anders niet zo snel zou komen. Ik zou het leuk vinden om het komende jaar een extra wedstrijd in het buitenland te doen.

9. Materiaal! De meeste triathleten zijn materiaalfreaks. Ik heb dat niet zo erg. Vorig jaar heb pas ik mijn eerste echte tijdrit/triathlonfiets aangeschaft. Ik vind dat de benen ‘het’ nog altijd moeten doen. Eerlijk is eerlijk…met een goed afgestelde fiets op mijn lichaam, fiets ik nu toch harder. En mijn fiets is zo mooi!

10. Trigirl! Vorig jaar rond deze tijd schreef ik mijn brief aan Trigirl om te ‘solliciteren’ voor de nieuwe ambassadeur. Met de gedachte: “Ik ben toch niet goed genoeg…”, heb ik de mail verstuurd. Des te leuker dat ik het wel werd. Trigirl is een merk wat juist vrouwen wil inspireren om ook aan triathlon te gaan doen. En zoals ik hierboven al schreef…of je nu 2,5kilometer hardloopt of een hele triathlon doet , mij maakt dat niks uit. Het feit dat je met plezier sport is het ALLERBELANGRIJKSTE!

PS Ook voor hardloopsters heeft Trigirl een leuk assortiment!

Echter…tot zaterdagochtend was nog onduidelijk of ik mee zou kunnen doen. Na de inschrijving, die altijd overladen wordt met deelnemersaantallen, kwam ik na loting op de wachtlijst terecht, op nummer 16. En ik schoof maar niks op.

Na mijn halve triathlon in Antwerpen waren het energieniveau en motivatieniveau naar het nulpunt gedaald. In plaats van trainen ben ik in ‘beweging’ gebleven, met hier en daar een uitschieter wat ik training kan noemen.
Toen bleek dat ik toch nog mee kon doen, wist ik al dat ik er niet al te veel van hoefde te verwachten. Maar toch…de looptrainingen gingen wel lekker (hogere frequentie en snelheidsgevoel ook wel ok), dus ik hoopte op mijn basisconditie terug te kunnen vallen.

In het parc-fermé kwam ik vriendin, en af-en-toe-trainingsmaatje Denise tegen. Zij is tegenwoordig ook een Trigirl!

Samen richting de start. Al tijdens het wandelen gutste het zweet van mij af. Het was best warm!
Na de start direct volle bak weggezwommen. Ik merkte direct dat ik geen power had. Ik heb de hele weg alleen gezwommen, maar het gat met de roze badmutsen voor mij werd niet groter. Uiteindelijk ruim onder de 15minuten gezwommen, dus dat was prima!

Met fietsen moesten we een nieuw parcours fietsen. Even wennen dus. 5 Rondes met een paar lastige bochten erin. Wederom geen power. Na 3 rondes kwam ik in mijn ritme en ging het fietsen ook iets sneller. Van mij had het nog wel 5 rondjes extra mogen duren! Na 1u10 gefietst te hebben, mocht ik afslaan naar het parc-fermé.

Oeioei…met het lopen had ik het direct benauwd. Ik was zo kortademig, ik werd er misselijk van. Erg balen, want het hogere looptempo zat er niet in. Ik heb heel veel gewandeld. Uiteindelijk gefinished in 2u34. Er zit echt meer in. Balen…maar het is niet anders! Gauw maar vergeten. Dit jaar was het doel Antwerpen, en dat is prima gelukt.

Morgen nog coachen bij de triathlon van Almere. Ik krijg inmiddels wat kriebels. Ook voor mij is het spannend!

Nog even wat leuke foto’s op een rijtje:

(foto’s: www.weespertriatlon.nl)