Trigirl Maryvonne is waarschijnlijk haar backpackrugzak aan het inpakken voor een mooie reis naar Zuid-Oost Azië. Heel veel plezier Maryvonne!
   Dat geeft mij mooi de gelegenheid om precies na een jaar te vertellen hoe het moederschap bevalt en wat ik op sportgebied allemaal aan het doen ben. Precies een half jaar geleden ben ik de moeder geworden van “SEB”! Seb is geboren door middel van een keizersnee en was gelijk een vrolijk, zoet mannetje. Ik moest even bijkomen van de operatie en mocht na 8 weken weer voorzichtig beginnen met trainen. Heerlijk vond ik dat, hoewel ik de tijd van rust tijdens de zwangerschap erg ontspannend vond. Het zwemmen heb ik vrij lang vol gehouden, dat was puur om nog wat in beweging te zijn.
   Toch begon het vrij snel weer te kriebelen en tegen mijn verwachting in, wilde ik voor 2012 weer een doel hebben om naar toe te werken. Na lang wikken en wegen heb ik gekozen voor de halve triathlon in Almere. Deze wordt voor het eerst gehouden op 8 september 2012.
   Op dit moment pak ik de draad weer op en wil in de winter mijn conditie weer op peil te krijgen. Moet zeggen dat ik het trainen steeds leuker ga vinden, dit komt ook omdat we goed moeten plannen ivm met Sebje. Met een kleintje word je hier heel goed in en als het mijn trainingsavond is, geeft het een extra motivatie om die tijd goed te benutten .
   In het voorjaar probeer ik weer wat snelheid te krijgen. Ook zal ik weer een paar wedstrijdjes gaan doen. Maar het motto blijft: plezier in het (blessurevrij) trainen met als doel een halve triathlon in Almere met een lach beleven..

Ander: “Doe jij aan sport?”
Ik: “Ja, ik doe aan triathlon!”
Ander: “Ohja, dat is lopen, zwemmen en fietsen of zo, toch?”
Ik: “Klopt, alleen de volgorde is anders.”
Ander: “Wow! Dat is toch hartstikke zwaar en ver?”
Toen ik nog geen halve gedaan had…
Ik: “Nou, niet zo ver hoor. Ik doe maximaal 1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen.”
Ander: “Oooow…dat valt best mee…”
Nadat ik een halve gedaan had…
Ik: “Nou, ik heb dit jaar voor het eerst een halve triathlon gedaan. Dat is 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en 21 kilometer hardlopen.”
Ander: “Jeetje…het is maar wat je leuk vindt….”
Ik: “Ik zal je binnenkort mijn top 10 geven aan wat ik nou zo leuk vind aan triathlon!”

Hierb

1. Zwemmen! Als ik niet kan zwemmen, word ik ongelukkig. Ik vind het heerlijk om het water echt te kunnen ‘pakken’ en mezelf door het water te voelen glijden.

2. Fietsen! Achteraf bekeken heb ik best genoten van mijn lange duurritten alleen op de fiets. Geen gezeur van anderen en genieten van de omgeving.

3. Nieuwe mensen! Bij elke wedstrijd en georganiseerde trainingen kom je nieuwe mensen tegen. Met de één maak je een praatje en spreek je bij de volgende wedstrijd weer. De ander spreek je nooit meer. Met sommigen ontwikkel je een vriendschap. ’Pruts’ en ‘Chickie’ bedankt!

4. Doelen behalen! Het is zo gaaf om iets te behalen waarvan je van te voren dacht dat je het nooit zou kunnen. Of dit nu 2,5 kilometer hardlopen is of een halve triathlon volbrengen…het gevoel blijft hetzelfde, volgens mij. Een euforisch gevoel. Dat is toch een fijn gevoel waar ik lang op kan teren.

5. Supporters! Zonder supporters zijn wedstrijden niet zo leuk als ze nu zijn. De aanmoedigingen helpen mij goed. Het mooie aan ‘onze’ sport is dat iedereen wordt aangemoedigd. Of je elkaar nu kent of niet. Als ik iemand inhaal die wandelt, dan probeer ik toch iets bemoedigens te zeggen, andersom gebeurt dit ook.

6. Afwisseling! Dit is natuurlijk een beetje cliché. Maar van alleen wedstrijdzwemmen werd ik op een gegeven moment wel wat tureluurs. Het is lekker om af te kunnen wisselen in sport en daardoor ook in de omgeving.

7. Nieuwe garderobe! Geheid toen ik meer ging trainen dat ik afviel. ’Helaas’ kon ik daardoor niet meer alles aan. Niet zo charmant als een broek van je kont afzakt… Dus ik moest verplicht winkelen om weer wat nieuws te kopen!

8. Omgeving! Met lange duurritten zie ik nog eens wat van de Flevopolder. Ook door de wedstrijden in het land kom ik ook nog eens op plekken waar ik anders niet zo snel zou komen. Ik zou het leuk vinden om het komende jaar een extra wedstrijd in het buitenland te doen.

9. Materiaal! De meeste triathleten zijn materiaalfreaks. Ik heb dat niet zo erg. Vorig jaar heb pas ik mijn eerste echte tijdrit/triathlonfiets aangeschaft. Ik vind dat de benen ‘het’ nog altijd moeten doen. Eerlijk is eerlijk…met een goed afgestelde fiets op mijn lichaam, fiets ik nu toch harder. En mijn fiets is zo mooi!

10. Trigirl! Vorig jaar rond deze tijd schreef ik mijn brief aan Trigirl om te ’solliciteren’ voor de nieuwe ambassadeur. Met de gedachte: “Ik ben toch niet goed genoeg…”, heb ik de mail verstuurd. Des te leuker dat ik het wel werd. Trigirl is een merk wat juist vrouwen wil inspireren om ook aan triathlon te gaan doen. En zoals ik hierboven al schreef…of je nu 2,5kilometer hardloopt of een hele triathlon doet , mij maakt dat niks uit. Het feit dat je met plezier sport is het ALLERBELANGRIJKSTE!

PS Ook voor hardloopsters heeft Trigirl een leuk assortiment!

Zondag 21 augustus was de dag van de triathlon van Weesp. Als oud Weespermop is dat eigenlijk een wedstrijd waar ik elk jaar wel aan mee wil doen. En het was ook wel een bijzonder idee, al zeg ik het zelf, dat een 28-jarige voor de 11e keer daar zou starten.

Echter…tot zaterdagochtend was nog onduidelijk of ik mee zou kunnen doen. Na de inschrijving, die altijd overladen wordt met deelnemersaantallen, kwam ik na loting op de wachtlijst terecht, op nummer 16. En ik schoof maar niks op.

Na mijn halve triathlon in Antwerpen waren het energieniveau en motivatieniveau naar het nulpunt gedaald. In plaats van trainen ben ik in ‘beweging’ gebleven, met hier en daar een uitschieter wat ik training kan noemen.
Toen bleek dat ik toch nog mee kon doen, wist ik al dat ik er niet al te veel van hoefde te verwachten. Maar toch…de looptrainingen gingen wel lekker (hogere frequentie en snelheidsgevoel ook wel ok), dus ik hoopte op mijn basisconditie terug te kunnen vallen.
Read More

Afgelopen zondag, 14-08-2001, was de Vrouwentriathlon in Beesd. Er moest een heel korte afstand afgelegd worden van 250 meter zwemmen, 10 kilometer fietsen en 2,5 kilometer hardlopen.
Dat zou dus sprinten worden! Even iets heel anders dan een halve of een kwart.

Laat ik nou niet zo goed zijn in sprinten…. Bijvoorbeeld: Vroeger bij wedstrijdzwemmen hadden we als afsluiting op de zondagochtendtraining de estafette. Toen ik 17 jaar was, moest ik altijd als eerste starten, terwijl bij de andere teams de kleintjes als eerste moesten. Je raadt het al: Die ukkepukken zwommen mij er gewoon uit!
Read More

Waarschuwing: Lang verslag!

Voor degenen die de korte versie willen lezen:

Ik heb de finish gehaald!

De lange versie:
Op zaterdag, 23 juli, zijn we vertrokken, nadat ik 100 setjes kleren ingepakt had. De weersvoorspellingen waren niet al te best (15 graden, regen, windkracht 4), dus ik wist ook niet goed wat ik aan moest trekken tijdens de wedstrijd.
Eerst alle wedstrijdspullen opgehaald en daarna naar het hotel waar ook mijn moeder en Jan verbleven. Daar alles in volgorde klaargelegd, met verschillende weerscenario’s en alles in de juiste zakken gestopt.
In de avond lekker uit eten bij de Italiaan en op tijd naar bed. Martijn had op zaterdag besloten om niet te starten, dus nu waren de rollen een keer omgekeerd en was hij tot mijn ‘coach’ gebombardeerd!
Read More

Mijn studie is voorbij, ik ben geslaagd en dus nu officieel Master in de kinderfysiotherapie. Met recht ben ik daar heel erg trots op! Dat hoofdstuk kan ik afsluiten…hoewel…echte rust in mijn hoofd is er nog niet.

Dat maakt het wel lastig, want over een kleine twee weken is de Ironman Antwerpen 70.3 al. In plaats van rust en ontspanning in mijn hoofd, zijn er nu vooral zenuwen en onzekerheid aanwezig. “Kan ik het allemaal wel, haal ik de finish wel, gaat mijn voet het houden, waarom ben ik nu toch zo moe?”. Allemaal stomme vragen die (vooral ’s nachts) door mijn hoofd heen spoken.
Read More