Afgelopen zondag, 14-08-2001, was de Vrouwentriathlon in Beesd. Er moest een heel korte afstand afgelegd worden van 250 meter zwemmen, 10 kilometer fietsen en 2,5 kilometer hardlopen.
Dat zou dus sprinten worden! Even iets heel anders dan een halve of een kwart.

Laat ik nou niet zo goed zijn in sprinten…. Bijvoorbeeld: Vroeger bij wedstrijdzwemmen hadden we als afsluiting op de zondagochtendtraining de estafette. Toen ik 17 jaar was, moest ik altijd als eerste starten, terwijl bij de andere teams de kleintjes als eerste moesten. Je raadt het al: Die ukkepukken zwommen mij er gewoon uit!

Ook met tikkertje werd ik, op de basisschool, altijd als eerste getikt. Ik kon niet hard genoeg wegrennen…

Even terug naar nu. We, mijn moeder, schoonzus en ik, moesten ons al tussen 8:00 en 9:00 melden. Erg vroeg, daar de start voor onze serie pas om 11:15 zou zijn. Samen met onze fans zijn we in het restaurant gaan zitten tot het zover was om in te lopen. En af en toe naar buiten om de eerdere series aan te moedigen.
Na 1 rondje inlopen vond ik het wel best en heb ik me op het ‘startveld’ begeven. Even voelen hoe koud het water was en klappertandend wachten op de start.

Na de start als een gek gaan zwemmen. Gelukkig waren er een paar vriendelijke dames om mij heen die het nodig vonden om aan mijn benen te trekken of me aan mijn schouder naar achter te trekken… Zo gaat dat dus blijkbaar met alleen maar dames in een startveld?! Dan lig ik toch liever tussen de heren. Uiteindelijk toen ik op gang was met zwemmen en begonnen was met inhalen…was ik alweer aan de overkant van het meertje. Als 7e uit het water. Dat ben ik niet gewend!

Snel op de fiets en zo hard fietsen als ik kon.  Natte bochten en plassen op de weg  zorgden er niet voor dat ik vol door de bocht durfde. Ik zag ‘maar’ 31-32km/u op de teller. In het 2e rondje kwamen er wat groepjes voorbij. Nadat ik me wat boos maakte, heb ik in het 2e rondje steeds 37-38km/u op de teller gezien en haalde ik weer een groepje in. Ik heb wel even op ze gemopperd dat ik het onsportief van ze vond en dat het fietsen wel héél makkelijk was zo. Uiteindelijk toen ik op gang was met fietsen….moest ik alweer afstappen voor het looponderdeel.

Het eerste rondje lopen ging ‘mwah’. Het tweede rondje ging al beter en ik heb best goed gelopen, vind ik zelf. Maar jullie raden het al…toen ik net op gang was met lopen…was de finish in zicht!

Nadat ik uitgehijgd was vroeg iemand direct aan me of ik een halve triathlon makkelijker vond om te doen. Qua belasting van het lichaam niet, maar qua duurtempo? JA! Als afsluiting nog een rondje met mijn schoonzus meegelopen en als kers op de slagroom met de loterij nog een loopanalyse gewonnen.

Al met al een leuk evenement, voor beginners en voor sprinters. En voor niet-sprinters om eens uit de ‘comfort-zone’ te zijn