Waarschuwing: Lang verslag!

Voor degenen die de korte versie willen lezen:

Ik heb de finish gehaald!

De lange versie:
Op zaterdag, 23 juli, zijn we vertrokken, nadat ik 100 setjes kleren ingepakt had. De weersvoorspellingen waren niet al te best (15 graden, regen, windkracht 4), dus ik wist ook niet goed wat ik aan moest trekken tijdens de wedstrijd.
Eerst alle wedstrijdspullen opgehaald en daarna naar het hotel waar ook mijn moeder en Jan verbleven. Daar alles in volgorde klaargelegd, met verschillende weerscenario’s en alles in de juiste zakken gestopt.
In de avond lekker uit eten bij de Italiaan en op tijd naar bed. Martijn had op zaterdag besloten om niet te starten, dus nu waren de rollen een keer omgekeerd en was hij tot mijn ‘coach’ gebombardeerd!
De wekker ging om 07:45. Meteen naar buiten gekeken of het regende. Er was wel een strakgrijze hemel te zien…Voor het ontbijt de bidons klaargemaakt. Bij het ontbijt heb ik met moeite 4 witte boterhammen opgegeten en daarna zijn we vertrokken naar T2: wissel fietsen-lopen. Zo kon ik nog even precies bekijken waar ik het parc-fermé in kwam, waar ik heen moest rennen en waar ik er weer uit moest. Onderweg nog wat glas tussen de stenen weggehaald…en ik moest een heel eind lopen naar mijn plekje.

Vervolgens op weg naar de start en dus ook T1: wissel zwemmen-fietsen. Gelukkig had ik mijn winterhandschoenen aan tijdens het fietsen naar T1. Martijn rende mee. Ook zaten een muts, slippers en sokken in de rugtas. Ik weet niet of iedereen me nou zo raar aankeek omdat het er gek uitzag dat ik daar in mijn winteroutfit rondliep op 24 juli, of dat mensen het wel een goed idee vonden en baalden dat zij dat niet hadden gedaan…

Voor de wedstrijd had ik van Trigirl nog een succes mail gekregen, die ook aan Corinne Abraham gericht was. Zij zou starten bij de pro’s. Dus het was leuk om haar voor de start te ontmoeten. Later in de wedstrijd kwam ze me, al aanmoedigend, voorbij gesprint op weg naar de 5^e plek (met een halve marathon tijd van 01:23:03, de snelste van de vrouwen).

Voor de start had ik nog handschoenen, sokken en slippers aan. Dus ik moest wachten op Martijn. Hij kwam maar niet, dus heb ik ze maar bij een hek gedropt. Gelukkig kon ik dat nog doorgeven aan hem.
Daardoor stond ik in mijn startwave (elke 10 minuten startte een leeftijdsgroep) niet helemaal vooraan, wat wel de bedoeling was. Ik stond ergens halverwege of zo. In het startvak daalde er een soort rust over me heen. Ik stond met hartslag 77 gewoon eens om me heen te kijken en genoot van al het publiek wat langs de kant stond en het zenuwachtige gekwebbel om me heen. Ik kon ook nog een paar keer zwaaien naar Martijn, die continue 2 omhoog gestoken duimen terug seinde.
We mochten 4 minuten voor de start het water in en ik ben direct naar voren gezwommen en lag helemaal rechts vooraan. Brrrrr….koud (17º). Uiteindelijk was de start en weg!
Ik heb zeker wel 50 meter omgezwommen om bij de verste rondingsboei te komen. Op de terugweg golven tegen. Aangekomen bij de trap, snel naar de fiets rennen. Mijn moeder ‘klaagde’ achteraf dat ik te snel was, want ze stond nog niet helemaal klaar met haar fototoestel.. Sorry mam, ik zal de volgende keer even op je schouder tikken en poseren.

Ik denk dat de fietsbordjes bij nummer 55 begonnen en ik moest bij nummer 2 afslaan. Een heel eind rennen dus! Misschien heb ik wel mijn snelste kilometertijd ooit gelopen. Bij mijn fiets aangekomen was er een jurylid wat een beetje in de weg ging lopen en vragen stelde over de mouwtjes die ik al aan had. Bij de ingang van het parc-fermé was alleen gezegd dat je geen compressie-tubes om je benen mocht, over de armen was tegen mij niks gezegd. Voor volgend jaar wist ik nu dat het niet mag, eindigde ze haar betoog. Eerst maar eens zien hoe dit jaar bevalt, mevrouw, dacht ik nog.

Op de fiets en fietsen maar!

Eerst door de Waaslandtunnel. Een jongen uit mijn startwave is achter mij verongelukt in deze tunnel. Hij pakte een bidon tijdens de afdaling en is hierdoor waarschijnlijk uit koers geraakt en ten val gekomen met een dodelijke hoofdwond. (Via www.antwerpironman.be kun je het hele verhaal lezen en een donatie geven aan zijn moeder/familie.)
‘Gelukkig’ heb ik hier niks van gezien of gemerkt. Behalve dat ik een ambulance gehoord heb, en er niet bij stil gestaan heb dat dat met de wedstrijd te maken kon hebben.

Voor dat we in het havengebied waren moesten we een aantal bruggen over fietsen. Nu ben ik al geen klimgeit en met wind tegen viel het niet mee. Op het heen en weer stuk aangekomen, hadden we heen vol de wind tegen, met rukwinden van opzij en terug vol de wind mee, maar ook weer met gemene rukwinden. Na de eerste keer wind tegen, ging ik zo langzaam dat ik bedacht had als de terugweg ook zo langzaam ging, ik er geen zin meer in had. Maar goed, heen ging met 19-22km/u en terug 45-48km/u. Er stond dus gewoon een beetje veel wind. Het is de hele weg droog gebleven.
Mijn voorgenomen fietstijd (<3u) heb ik toen aan de kant gezet en ik ben lekker gaan fietsen. Ik heb alles over me heen laten komen. Heen afzien en terug bijkomen, en dat 3 keer. ‘t Gekke is wel dat ik allerlei pijntjes kreeg na 60km waar ik normaal nooit last van heb….

Ook weer een andere primeur meegemaakt…plassen op de fiets. Met zo’n ISM-zadel gaat dat wel makkelijk. Of degene die achter mij fietste er zo blij mee was betwijfel ik, maar dan moet je maar niet op 1meter fietsen!
Afstand houden was trouwens nog wel lastig. Met >1500 man op een heen en weer stuk van zo’n 16km levert de nodige groepen op. Ik heb geprobeerd om steeds 10 meter afstand te houden, maar op een gegeven moment lukt dat niet meer, omdat je bij mensen komt te fietsen die ongeveer even hard fietsen. Dan haalde ik ze weer in, dan haalden ze mij weer in. Dan maar op 6 meter en hopen dat je ze nog een keer in kunt halen. Dat laatste lukte ook soms nog wel!

Na een laatste toeristische ronde door Antwerpen, kwam ik bij de wisselzone aan en begon ik te rennen naar de fiets. Na 20 meter rende het zo lastig over de kinderkopjes en ben ik rustig aan gaan wandelen. Tijdens het aantrekken van mijn sokken en schoenen begon de zon voorzichtig haar eerste straaltjes te laten zien. Twee dikke duimen naar Martijn en mijn moeder en op voor de 21km lopen! Hoe zal dat me vergaan…3 rondes lopen van 7km? Gezien mijn voetblessure heb ik de afgelopen weken niet goed kunnen trainen op het hardlopen. Daarbij opgeteld dat het niet mijn sterkste onderdeel is…
Enfin, ik kwam de eerste 5km door in 28 minuten. Verbaasd! Wow, dan kan ik tijdens een achtste ook wel wat harder! Die hogere pasfrequentie heeft dus best nut! 

De tweede 5km ging iets langzamer en zo liepen de 5km tijden telkens iets op (28’, 30’, 33’, 34’ en laatste km in 8 min). Ik heb goed gedronken en ‘gegeten’ (sportgels) onderweg en heb NIET gewandeld! Achteraf gezien zijn die 21km best snel voorbij gegaan. Er staat zoveel publiek langs de kant, dat je genoeg afgeleid wordt, of jezelf kunt afleiden door te kijken wat voor kleren mensen aan hebben of zoveel mogelijk brillen te spotten. Dat was erg fijn, want ik kreeg na 10km erg last van mijn onderrug. Ook dat kon ik van me af laten glijden en ben ‘gewoon’ doorgelopen.

Pas in de laatste kilometer lopen besefte ik dat ik het ging halen! Ik zou het gewoon gaan doen!
1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21km hardlopen. Op één dag, achter elkaar. In totaal ga ik 112900 meter volbrengen. Toen werd ik wel wat emotioneel en kwam ook half snikkend over de finish.
Dat leverde een extra schouderklopje op van Marc Herremans: “Gij hebt het echt GOED gedaan, gij mag FIER zijn op uwzelf!” Dankjedankje! Kom nu maar op met die medaille!

Na de finish richting mijn moeder gelopen en daar nog even op Jan gewacht die nog 2 rondes moest lopen (hij was ook 40 minuten later gestart). Wij zijn rustig naar het hotel gelopen. Daar wachtte nog een uitdaging…50 traptreden op naar de kamer! Nadat dat gelukt was lekker opgewarmd onder de douche en rond 19:30 zijn we naar huis gereden.

The day after:
Ik had me ingesteld op de meest verschrikkelijke spierpijn die ik me maar kon voostellen. Een cijfer 10 op een schaal van 0-10. Maar het viel mee. Ik zou het een cijfer 7 geven. Oké, gaan zitten op de bank, wc of de trap op en af lopen zijn niet mijn favoriete bezigheden momenteel, maar het gaat best redelijk allemaal. Ik ben wel heel erg moe en steeds misselijk als ik iets eet. Ach, dat zal wel weer slijten.
Ook heb ik maar 2 miniblaartjes…

Ik ben enorm trots op mezelf dat ik dit met 3 maanden specifieke trainingsarbeid (op schema’s van Frank Heldoorn) heb kunnen bereiken met mijn krakkemikkige lichaam en een afrondende studie. Ik was er heel erg onzeker over of ik het wel zou kunnen, of ik het wel zou volhouden.

Tijdens het laatste rondje lopen riep ik nog tegen iemand: Ik ga nooit een hele doen! Nu denk ik er al weer anders over…En nog zo’n halve lijkt me best leuk. Er ligt nog genoeg verbetering voor het fietsen en lopen, maar voor nu geniet ik er vooral van dat ik het gehaald heb en dat ik het gewoon gedaan heb met een positief gevoel onderweg. Geen gemene poppetjes op mijn schouders gehad die met elkaar gesproken hebben, geen man met de hamer gezien en niet negatief gedacht en er gewoon voor gegaan en van genoten.

Ontzettend bedankt voor alle reacties, aanmoedigingen en succes wensen!

Zwemmen: 00:30:33
Wissel 1: 00:03:14
Fietsen: 02:59:44
Wissel 2: 00:03:02
Lopen: 02:15:56
Finish: 05:52:32